روستاهای مانیاز به دیده شدن دارند!!!

*

چه کسی مسئول آرامش معیشتی این مادر ودختر روستائی است

گاهی وقتها فقط حرف میزنیم ،حرف میزنیم وباز حرف میزنیم.اما آنهائیکه باید بشنوند ،یا نمیشنوند ویا وانمود میکنند که نشنیده اند.بگمان من در تمام طول تاریخ منطقه ما، این سیاست حاکم بوده که بهتر است بعضی از حرفها شنیده نشود.اما ما باز میگوئیم وباز میگوئیم وباز میگوئیم.این را گفتم که بگویم گفته های ماشنیده میشوند ونوشته های ما خوانده میشوند اما اگر تر تیب اثر داده نمیشوند دلایلی دارد که بهتر است در اینجا گفته نشود.من از مردم فقیری مینویسم که نمیدانندانتر نت چه هست.نمیدانند دولت الکترونیک یعنی چه.نمیدانند سیاست یعنی چه.

این راه روستاهای ماهست در بهترین فصل سال

برای مردمی مینویسم که با صدای خروس از خواب بیدار میشوند ودر تمام طول روز برای کسب اندک نان روزی خود تلاش میکنند ودیر وقت غروب خسته واز پاافتاده به خانه میروند تا برای کار سخت روز دیگر کسب انرژی کنند.اینان نه به ،سایتهای انترنتی دسترسی دارند ونه شب خودرا بدنبال گشت وگذار درشبکه های رنگارنگ ماهواره ای سپری میکنند.مردمی که نگاه شان به خدا هست ودستشان به کمر خودشان.اما یک سئوال،آیا هیچ کس در قبال این مردم از شهر دور افتاده مسئولیتی ندارد؟

...واوپشت به روستا وروبه ناکجاآبادی دارد که برایش موهوم است

گاهی خوب است به نانی که برسفره داریم نگاهی بیندازیم.واز خود بپرسیم که این نان از کجا حاصل شده است.خیلی خوب است که گاهی به داستان نان اندیشه کنیم.حاصل دسترنج مردمی برسفره های ما خود نمائی میکند که خودشان بهره چندانی از تلاش خود نمیبرند.همیشه در این فکر هستیم تا جذابیت شهر های مان را بیشتر کنیم.برای شهر ها امکانات گسترده تری را ایجاد کنیم.وآنقدر در این ایجاد جاذبه پیش برویم که هر جوان مولد روستائی را وابداریم که تر ک دیار خود کند وبه شهری برود وحاشیه نشینی وسالها رنج وحسرت داشتن چیز هائی ،که بدست آوردنش چندان آسان نیست را تجربه کند.

این پیرمردان روستای ما به چه میاندیشند.به گذشته پربار ویا آینده نامعلوم

امروز وقتی کسی به روستاهای ما سفر میکند دلش میگیرد ودچار نوعی ،سرخوردگی از زندگی میشود.جوان تر ها همه رفته اند وپیر تر ها مانده اند وبیشتر شان تنها.خانه ها خالی از سکنه هست واز جذابیت های پیشین خبری نیست.خیلی واضح است که چرا چنین شده است.ما روستا ها را از یاد برده ایم.حالا وقت تبلیغات انتخاباتی هست.همه آقایان سری به روستاهای دور افتاده میزنند.وصحبتهای جذابی میکنند ووعده های قشنگی میدهند.من منکر انجام کارهای بسیار مفید در خیلی از روستاها نیستم.اما به جرأت میتوانم بگویم که برای روستاهای ما کاری صورت نگرفته است.گاهی شک برم میدارد که آیا روستاهای ما در نقشه ایران هستند ویا اصلأ در آمار های شهرستانی دیده شده اند یا خیر.پیشتر ها فکر میکردم که نوشته های ما دیده نمیشوند ویا از طرف دست اندر کاران خوانده نمیشوند .اماامروز به یمن سایت های آمار گیر میشود دید که چه کسانی مطالب را میخوانند.

واینهم روستای زیبای وربن درکوه های سرسبز اشکور

همیشه روی سخنم با وکلای محترم شهرستان رودسر بوده.چرا که به باورمن اینانند که میتوانند گره کور مشکلات روستائی را باز کنند.زیرا اینان هستند که در مرکز قانون گذاری هستند ودر رساندن پیام نیاز های مردم دست باز تری دارند.اما متأسفانه چه نمایندگان پیشین وچه نماینده فعلی شهرستان کار در خوری برای این روستاها نکرده اند.از شما دعوت میکنم به یکبار دیگر دیدن نوشته ((انهدام جاده وربن وسورتله)).پس از ماه ها از تخریب این راه وپل زیبایش که به همت جهاد سمنان ودامغان ساخته شده بود از سوی مسئولین شهرستان هیچ اقدامی در جهت تر میم را ه وپل صورت نگرفته است.نباید فراموش کنیم که حتی یک نفر هم در هر نقطه از این مرزوبوم باشدحق حیاط وحق استفاده از امکانات زیستی را دارد.البته کمی هم گله دارم از دوستان وبلاگ نویسم.عزیزانم ،درآخر کسی برمسند مجلس تکیه خواهد زد چه ما کسی رابخواهیم یا نخواهیم ولی بهتر است ما بجای تعریف وتمجید وتکذیب از این یا آن این مطلب را یاد آور کاندیداها بشویم که آقایان محترم همه نیاز به توجّه دارند نه قشر خاص وهمه جای این سرزمین نیاز به رسیدکی دارد ونه تنها نقطه ای خاص.

درپناه خدا