بهار دیر وقتی است که از راه رسیده است.بابهار دگرگونیهائی به وجود آمده وهمه چیز نو میشود.این حسن بزرگ بهار است .امّا در روستاهای ما چه خبر؟امسال نعمات خداوند در قالب برفی سفید رنگ امّا بی موقع برسر روستاها فرو ریخت.

                               یک خانه روستائی در وربن

                 این همان برفی است که همه را غافلگیر کرد

این برف برای خیلی از مردم نعمت بود وبرای گروهی زحمت .در هر کار طبیعت حکمتی وجود دارد که خدای بزرگ برای مخلوقاتش به ودیعه گذاشته است.برف وباران.سیل وطوفان

،هرکدام مأموریّتی دارند در جهت تکامل طبیعت.انسان میتواند با کنترل این مظاهر طبیعی از دست آوردهای مثبت آن نهایت استفاده را ببرد.انسان هوشمند قادر به کنترل بیشتر تحوّلات طبیعی میباشد.در بیشتر کشور

های جهان برف به معنای واقعی کلمه نعمت است.زیرا آنان پیشتر برای مهار وتبعات آن چاره ای اندیشیده اند.امّا امسال در روستاهای اشکور چه گذشت؟ در گام اوّل پس از بارش برف راه های نیم بند روستاها مسدود

گردید.بیشتر مردم که دام دار هستند دچار کم علوفگی برای دامهایشان شدند.دام بیعلوفه هم یعنی هیچ.یعنی زحمتی بیهوده .یعنی اتلاف وقت وهزینه گزاف.امسال به یمن همین برف که برای خیلی ها نعمت بود

دامداران منطقه به اجبار (کولش)ساقه کوبیده شده برنج را هر کیلو به قیمتی گران تر از..... خریداری کرده وبه خورد دامی دادند که گوشتش این اندازه نمی ارزد.رانندگان منطقه که الحق خداوند عمرشان را زیاد کند

سنگ تمام گذاشته وعلوفه دامهای روستائیان را تأمین کردند.امّا علوفه داران پائین دست تا توانستند پوشالهای بنجل چندسال مانده خورا به خلق اله فروختند ،آنهم به قیمتی که خود می خواستند.دراین وانفسای برف

روستائی ماندو مقداری بدهی ودامی لاغر که زمانی طولانی باید سپری شود تا به وزنی مطلوب برسد.امّا چراچنین شد؟چرا این نعمت بزرگ خداوند عدهّ ای از همولایتیهای مارا زمین گیر کرد؟اگر اندکی منصفانه به

منطقه نگاه کنیم به چرائی این پرسشهای بی جواب پی میبریم.روستاهای ما راه مواصلاتی درستی ندارند.بهتر بگویم خیلی از روستاها اصلأ راه ندارند.روستائی بدلیل عدم وجود راه وگرانی حمل و نقل خودرا به کمترین

مقدار خرید راضی میکند.زیرا در اواخر تابستان که زمان خرید علوفه برای دام است،کرایه حمل علوفه بیشتر از قیمت آن است. روستائی فقیر جرأت ولخرجی راندارد.خودرا به خدا میسپارد وامید وار است همه چیز

آنگونه باشد که او میخواهد.امّا خدای رحمان که مخلوقاتش فقط روستائیان نیستند.او بندگان دیگری نیز دارد .مسئولین هم که روستائیان را جز در مواقع خاصّی نمی بینند،چون گرفتاریهایشان در شهر بیشتر است.

شکر خدا گوشت که از قارّه اقیانوسیّه میرسد ولبنیات مارک اوروپا هم کم نیست. چه نیاز به گوشت ولبنیات غیر بهداشتی روستاهای ما.روستائی هم برود ودر شهر کار کند وآسوده و بدون دغدغه راه ودام و علوفه و

هزار جور گرفتاری دیگر کار کند .البته اگر وقتی برایش پیش آمد سری به روستای زادگاهش بزند وفاتحه ای برای اموات و آسودگی روستایش بخواند.