چه وقت به دادما خواهند رسید؟

این سئوال بی پاسخ وهمیشگی مردمان روستاهای محروم اشکورات است که از مسئولین میپرسند.

امّا چرا کسی به این پرسش ها جواب درستی نمیدهد؟

همیشه زمستان را به بهار،بهاررا به تابستان،تابستان رابه پائیز،پائیز را به زمستان وعده میدهند وهمینطور این سالها سپری میشود ومردم همچنان در انتظار آن روز موعود هستند که حرفهای شیرین وعده داده شده به عمل برسد.

شمارا به خدا به روستاها سری بزنید .تنها به آمارهای کاغذی اکتفا نکنید.روستاها هر روز فقیر تر میشوند .هر روز خالی تر میشوند. این خیل عظیم جمعیّت روستائی به کجا روی بیاورند.

شمار بیکاران روستائی هر روز افزایش می یابد.مدارس بی وقفه تعطیل میشوند.مردم روستا درمانده ووامانده به ناکجا آبادهائی می کوچند که هیچ تعّلق خاطری به آنجا ندارند.

بیائید مقدار کمی از آن همه امکانات شهر های بزرگ را در اختیار روستاهای فقیرامّا مولّد ثروت قرار بدهید.تا از این رهگذر هم چرخه تولید سنّتی فعّال شود وهم روستائی در جائی سکنا گزیند که به آن تعّلق دارد.

آمارهای زیبای کاغذی را فراموش کنید.برای سیاحت به روستاهای فقیر بروید.چندان از شهرها مرفّه دور نیستند.متاسّفانه ماهمیشه دوست داریم از زیبائیها بگوئیم.امّا آیا براستی این زیبائیها بدون امکان زیستن آسوده در مکانی دلخواه معنا ومفهومی دارند؟

                     بهار روستای وربن

درپشت این تصویر زیبا اشک روستا نهفته است.نگذاری روستا در سکوت ذوب شود.

بیائید به جای راه انداختن تورهای گرانقیمت خارجی یکبار هم به عنوان تفنّن ازسر بیدردی تورروستائی راه بیندازید.امّا شمارا به خدا در مسیر چشمهاتان را نبندید.واز آنچه که می بینید تعجّب نکنید.

اگر بخواهم در این اندک مجال از هر آنچه کاستی که در روستاهاوجود دارد بگویم مثنوی هفتادمن کاغذ خواهد شد.

امّا هربار وهمچنان از محرومیّت روستاهای این سرزمین غنی خواهم نوشت.