ماتنیده درپیله گرفتاریهای بسیار که خودمان باعث پیچیدن آن بدور خودمان هستیم.

نمی توانم شرمندگی ام را از نرفتن به سالگرد وفات دائی،که تنها برادر مادرم بود پنهان کنم.این اولین سالگرد آن مرحوم بود ومن بسیاراز این بابت متأسّفم.به این بهانه این پستم را اختصاص به مرثیه ای بر فراق دائی میدهم.باشد که از این این رهگذر ادای دینی شده باشد به روح دائی.ماه رمضان آمده است ومن از انسانی مینویسم که نامش مرا به روزگارو خاطراتی میبرد که از اوبه یاد دارم.دائی اینک در جائی آرمیده است که تعلق خاطر شدیدی به آنجا داشت.اوفارغ از تمام مشکلاتی که آدمها گرفتار آنها بودند خودرا وسرنوشتش را به خدا سپرده بود ودر این غوغای کار و پول ودلواپسی های بسیار ،هرروز صبح پس ازوضو به مسجد خلوت امّا،باصفای وربن که خود بانی آن بود میرفت وبه نماز می ایستاد ومردمی را که دوستشان میداشت دعا میکرد.

دائی بی هیچ بغضی همه را دوست میداشت.وابستگی بی غّل وغش دائی به روستاومردمانش نه از سر خودنمائی بود ونه ازسرسیری ،بلکه اوروستارا برای وجود خود روستاومردمانش دوست میداشت.دلش برای آبادانی روستا میطپید .شاید به همین دلیل بود که مغازه کوچک اما همه کاره خود را در روستای مادایر کرد.شاید دائی پیش بینی میکرد که روزی همه از روستا خواهند رفت.شاید میدانست که اگر اندکی وفقط اندکی به روستا بذل توجّه شود شاید دیگر کسی هوای رفتن از روستا به سرش نزند.....بگذریم ماه رمضان از راه رسیده است ودیگر دائی نیست که هنگام سحر به تک تک خانه ها سر بزند وآنهارا برای سحری بیدار کند.حالا دیگر دائی نیست که شبهای احیای ماه رمضان جوّ مسجد را گرم نگه دارد.خداکند بچّه های ده وبچّه های دائی یادشان نرود که دائی نظاره گر کارهای ماست......روحش شاد.