باهم به مشکلاتمون نگاه کنیم

اینبار فقط وفقط برای همولایتی هایم مینویسم .یه کم گله ویه کم درددل.گله واسه اینکه به خودمان کم لطفی میکنیم ودرددل واسه اینکه خودمان رو باور نداریم.یه کم به دور وبر مون نگاه کنیم وببینیم که واسه خودمان چه گام مثبتی برداشته ایم.به کمبود هامون نگاه کنیم وبه خودمان بگوئیم که برای رفع این کمبود چه کار کرده ایم .آیا هیچوقت شده برای رفع یک مشکل چند راه رو رفته باشیم وبه مقصد نرسیده باشیم؟یا هیچوقت شده که ببینیم چه توان عظیمی در ما نهفته است وما میتونیم چه کارهای بزرگی رو به انجام برسانیم.آیا هرگز دراین اندیشه بوده ایم که برای رسیدن به هدفهای بزرگمون از همفکری دیگران هم بهره ببریم؟آیا شده تاحالا دریک کاری پیشقدم بشیم وخودمون رو اولین نفر بدونیم وبدون این که به این مسئله فکرکنیم که چند نفر پشت سر ما هستند به جلوبریم؟همولایتی خوب من میدونید که ما چند نفریم که از یک درد مشترک یعنی نداشتن یک راه خوب دسترسی به روستامون رنج میبریم؟.میدونید که چند نفرمون هرساله موقع سفر به روستامون وقتی بدی راه رو میبینیم به زمین وزمان بدوبیراه میگیم؟میدونی چندنفر ازما هرساله فقط برای سختی راه از رفتن به زادگاه مون منصرف میشیم؟میدونی چند نفرمون فقط برای اینکه یه جاده خوب در روستامون موجود نیست تنها به کشیدن آه حسرتبار بسنده میکنیم؟آنهم درزمانی که دلمون درغربت برای روستامون تنگ شده وفکرسفر در راه سخت مارو از رفتن باز میداره.راستی چرا اینجوریه؟ما اینهمه آدم هستیم.همه مون هم دارای ادعاهای بسیاری هستیم.چرا بطور هماهنگ به ادعاهامون جامه عمل نمیپوشانیم.چراهمیشه منتظریم که دیگران کاری بکنند.مگه خدانگفته از توحرکت از من برکت.مگه این جمله فقط برای یه لقمه نونه؟واسه جاده مون هم هست .شمارو به خدا بیائید یه حرکت جمعی بکنیم.وقتی میریم سفر عید، خودمون بیل و کلنگ هامون رو برداریم وکمر همت ببندیم و یه یاعلی بگیم و بزنیم به جاده.شاید که از برکت حرکتمون فرجی حاصل بشه.روستاهای مدنظر من دارای مردم بسیاری هستند که هرکدامشون درمحل های زندگی خود شون دارای مقام وموقعیت هستند .هرکدام از این آدمها میتوانند کارهای شایانی انجام بدهند.مشکل بزرگ ما اینه که ،درحالی که به هم نزدیکیم از هم خیلی دوریم.باهم در تماس نیستیم.باهم مشورت نمیکنیم. روستاهامون رو جدای از هم میبینیم.یعنی احساس یگانگی برای رفع درد مشترک در ما کمتر وجود دارد.روستاهای ما اگر باهم درارتباط بیشتری باشندوتمام امکانات هم استفاده کنند قطعأموفق به داشتن ناداشته هامون خواهیم شد.امید وارم همولایتی های من بیشتر ازپیش به این مهم یعنی راه چاره برای داشتن جاده خوب دسترسی به روستاهامون توجه کنند.البته مسئولین محترم محلی ومملکتی نیز بطور قطع ویقین میدانند که روستائیان نیاز به کمک وحمایت از طرف آنهارا دارند.من از همه مردم روستاهای اینی،سورتله،وربن،ایرمحله ودیگر روستاهائی که در مسیر هستند تقاضادارم که نظرات وراهکارهای خودرا جهت پیشبرد این امر مهم از طریق همین صفحه ویا دیگر وبلاگهای روستائی اعلام کنند.

به وبلاگ برمکوه      و        وبلاگ اینی     مراجعه کنید.